PERİŞAN

Ne konarsın be serçe gülün dalına

Bilmezmisin ora bülbülün yeridir

Bakmayın dost böyle perişan halime

Bırakıpta giden nazlı yarin eseridir

Çok sevdi gönül yandı aşkıynan

Sanmayın sarhoş olmuş bu gönül içkiylen

Varsa gönlün bir sarhoşlugu

O da yarden anılarda kalan bir tebessümdür

Aşkı bagrımı yaktıkça

Bedenimden can çıkmadıkça

Hor görmeyin dostlar ne olur

Ben hep böyle derbederim

Sel akar mili kalır

Ateş yanar külü kalır

Benden size ölü bedenim kalır

O giderken canımıda alıp gitti neyleyim

Ölüden farkım yok şimdi

Derdimin dermanı çok uzaklarda şimdi

Bir gün dönerse eger

Yaşarım dost yine eski günleri

BİLİRMİSİN

Bilir misin denizin ortasında Suya hasret yaşamayı                                                                                   
Ya yazın ortasında üşümeyi bilir misin?                                                        
Ya soğuk kış geceleri hasretinle yanmayı                                                                                                 
Bilir misin seni sevmenin ne demek olduğunu                                                                                   
Pervane gibi geceleri evinin önünde döndüğümü                                                                           
Bilir misin sana söylemek için ne sözler hazırladığımı                                                                               
Ve seni görünce lal olup kaldığımı Yoksa bilmez misin?                                                                         
Seni sevmenin bir zulüm Sensiz her saniyenin bir yıl oldugunu                                                           
Yoksa bilmez misin seni sevmenin ne demek olduğunu                                                                             
Ya yeşil gözlerine esir olduğumu Ya siyah saçlarına inat gibi,                                                     
Hasretinden saçlarıma aklar dolduğunu Yoksa bilmez misin seni nasıl sevdigimi?                     
Bilmiyorsan bil gülüm Karşıda konuşamıyorsam                                                                           
Saçlarıma genç yaşta aklar dolduysa Bil ki gülüm seni çok sevdiğimdendir.

YEŞİL GÖZLÜM

Yine geldi geçti gözümün önünden

Eriyip giden lise yılları

Şimdi anımsar gibiyim o eski anıları

İçim yanar düşünürümde kimi zaman

Lise mi unutulmayan yoksa anılarımı

Güzeldi elbet lise yılları

Ömre sıgmayacak mutlulugu

Zaman oldu orada tattım ben acıları

Lakin beni yakıp bitiren o gözler

Üzülmeme sevinmeme tek neden o sözler

Mutlaka unutulur lise ama lisede unutamadıgım tek sen

Ben unutmam desemde

En sonunda unutuluyor lise yılları

Ne zaman anılara dalsam; unutamadıgım tek sen

Seni unutamadım; ben

Eskilerden hatırladıgım tek sen

Ne zaman resimleri elime alsam.

İçinde aradıgım tek sen

Unutamadıgım tek sen

Ne kadar eskisende yarından yenisin gönlüme sen

Umut kaynagısın kalbimin sen

Türküsün gönlüme sen

An olur şarkısın dilime sen

Mutlulugusun hayat kaynagısın gönlümün sen

Acısın kimi zaman gönlüme sen

Dünsün bugünsün ömrüme sen

Izdırapsın sevinçsin kalbime sen

Mecnunu çöllere düşüren Leylasın sen

SÖYLEMEM

Düşmüşüm bu derde bir kere

Bulunur mu sanırsın bi çare

Lokman hekime gittim; kaç kere

Bana bu derdinle gez dedi.

Benim derdim dermansız çile

Vurulmuşum beyaz güle

Açtı garip bir yara gönlüme

Susarım söylemem derdimi

Kalbim yaradır.

Sevda ile yanan çıradır.

bana eski günlerimi aratır.

Yinede söyleyemem derdimi,

Susarım söylemem derim.

Bu dert içimi yakar,

İçimi birine dökmek isterim.

Ama korkarım söyleyemem derdimi,

Bir dost çıkar; ben anlarım der

Anlatırım mel mel yüzüme bakar

Ne benim bu derdimi anlayan çıkar

Nede deli gönül bu derten bıkar.

Belki bir gün biri çıkar,

Bende unuturum bu derdimi

Ama sanmam ne ondan güzeli var.

Ne deli gönlüm bu sevdadan bıkar.

Artık unutmak ister

Bir kenara atmak ister,

Hayatından silmek ister,

Yinede unutamaz gönlüm seni

Unuttum dedigim an içim yanar

Dudaklarım unuttum der ama

Kalbim için için kanar,

Gönlüm unutamaz ki seni,

Bir gün biri gelecek

Sevdanı içimden söküp alacak.

Ama sevdanla birlikte bir şey daha gidecek,

Geride cansız bedenim kalacak.

Taki o gün gelene dek,

Ne gönül senden geçecek.

Nede ömür senle geçecek.

Yinede bir umutla sevecek gönlüm seni…

AY IŞIĞI

Ben geldim be ay ışığı sende gelesin
Bak madem gelmez yâr gülmez yüzüme bari sen gülesin
Geldim be ay ışığı senin için için geldim bekletme beni
Ne yalan söyleyim sevdim sevdim yalansız sevdim riyasız
O o sevdimi ki beni gözleri gözleri yılan gözleri o gördümü ki beni
Onüç yıl oldu onu görmeyeli saçlarını okşayıp ellerini sevmeyeli
Ben hâyâl gördüm belki düş gördüm amma sevdim o çimen gözleri
O da o da sevdimi ki acep beni geldim be ay ışıgı geldim işte bekletme beni
Yalan yok riya yok aşkımda ben ben eşşekler gibi sevdim seni
Şimdi şimdi yalnız bir köşede medet arıyorsam şişede
Belki senin yoklugundan belki hâyâl yoklugundan
İçiyorsam sanma unuttum şu anki halimi
Tek sitemim zamansız söylenen laflar
Vicdanım ağlar belki yüreğim yüreğim sensiz duruyor.
Belki senin için kalbim kanıyor ama ama bir tesellisi var geçiverir şimdi
Sen husa etme yârim ben seni sevdim sevdim yıllar evvel
Ama şimdi bir yârim bir çocuğum birde birde beklediğim
Göz nurum bebeğim var evvel.

Mecnun Kays (12.01.2026)

YORULDU

Ne ayaklarım yoruldu peşinde koşmaktan
Ne ellerim yoruldu seni arafta tutmaktan
Bir boş hayale bakmaktan
Yoruldu güzel gözlerim yoruldu

Bir tebessüm edip kışımı yaza çevirmenden
Kaşlarını çatıp umut dağlarımı devirmenden
Beni sırattan bir atıp bir geri çevirmenden
Yoruldu güzel gönlüm yoruldu.

Bu gönle düştüğünde on altıydı yaşım
Şimdi kütük de otuz bedende altmış olmuşum
Dostlar desede boşadır bekleyişin
Yoruldu güzel beklerim demekten dilim yoruldu.

Zaman azalsa geçsede yıllar
Bir murada çıkmadı yürüdüğüm yollar
Mecnun gibi geze geze bitsede çöller
Yoruldu güzel üstüne bastığım kumlar yoruldu.

Mecnun Kays (07.12.2025)

SELAMSIZ

Ne baharı var ne yazı
İçimde birikti anlatılmaz bir sızı
Ayaklarım gitsede sızlıyor dizim
Önceleri koştuğum yolları şimdilerde yürüyemez oldum.
Evvel niyet vardı; dilim edemezdi kelâm
Şimdi kelâm edecek yüzü göremez oldu.
Bir Halep desin bir Şam'da
Hızır bile gidemez yorulur bu kadar yolu bir anda
Ne olur bir lahza karşımda durda
Gül cemalinle gülsün şu garip yüzüm

Sanma bu kadar sözü yazmak bir meziyet
Seni görmediğim her lahza bana eziyet
Birgün bizim oralara yolun düşer ise şayet
Bir acı kahve iki kelâm emanetin var bilesin.

Mecnun Kays (14.11.2025)

BIRAKTIN

İdam makumunun bile bir bir ümidi vardır hayattan

Sen beni koca dünyada ümitsiz bıraktın
Ben hesap sorarken geçip giden yıllardan
Sen beni dünya denen arenada Kılıçsız bıraktın

Ben her derdime merhem buldum da
Sen beni okyanus da yelkensiz dümensiz bıraktın.
Ben okyanusları geçtim; dağları aştım da
Sen beni dere suyunda nefessiz bıraktın

Ben onca istedimde ölmeyi
Sen beni hasta yatakta Azrailsiz bıraktın
Çektigim çile yeter senin elinden
Anlamaz oldum gönül dilinden
Ben bu kadar korkmazdım da ölümden
Sen beni çaresiz bıraktın

Aç yaşanırda şu dünyada sevgisiz yaşanmaz
Sen beni her derde deva sevgisiz BIRAKTIN.

Mecnun Kays (15.10.2025)