BİR AYETİN PARMAK UCUNDAKİ TECELLİSİ

İnsanoğlu, var edildiği günden bu yana imtiyazlı olduğunu bilmeye, kıymetinin fark edilmesine muhtaçtır. En güzel aşk şiirinin kendisine yazılmasını, en derin ağıdın kendi hüzününe yakılmasını, Halfeti’de siyah açan nadide bir gülün dahi onun yasına hürmeten boy vermesini ister. Kendi bahçesinde açacak baharı sabırla bekler; o baharın yalnız kendi gönül göğünde taze bir nefes olmasını arzu eder.

Ne var ki, bu duyguları gönlüne ilham edenin aynı zamanda ona bir armağan da bahşettiğini çoğu zaman düşünmez; umudunu hep yaratılmışlardan bekler.

Oysa eller…

Dokunduğu her şeye küçük bir sır, ince bir işaret ve kendimizden bir parça bırakır. Kur’an’da Kıyamet Suresi’nin 3. ve 4. ayetlerinde şöyle buyrulur:

“İnsan, kemiklerini bir araya toplayamayacağımızı mı sanır? Evet, Bizim onun parmak uçlarını bile aynen eski halinde düzenlemeye gücümüz yeter.”

Bu ayetler üzerine tefekkür kapısı aralandığında, parmak izinin Yaradan’ın kuluna sunduğu en nadide hediye olduğu anlaşılır. Sanki şöyle der:

“Seni rastgele yaratmadım; hikmetle, ince bir sanatla şekillendirdim.”

Kulun yegâneliğini ve kendi vahdaniyetini aynı nefeste beyan eder gibi…

Kanaatimce bu, “Kulum, parmak izini yalnız sana mahsus kıldım. Kimselere benzemezsin; teksin, kıymetlisin. Seni biricik yaratanın benzeri olabilir mi? Düşün, tefekkür et, şahit ol, iman et.” hitabının bedenimize işlenmiş bir tecellisidir.

Kâinatın basit bir tesadüfün eseri olduğunu iddia edenler hiç düşünmez mi? Kur’an’ın bin dört yüz yıl önce haber verdiği ve bugün bilimin doğruladığı üzere, milyarlarca insan aynı düzen içinde yaratıldığı hâlde parmak izleri birbirine benzemiyorsa, bu hangi tesadüfün sonucu olabilir?

Bir taş, rastgele düşerek sanatkâr bir heykel doğurmaz; bir esinti kendi kendine anlamlı bir şiir yazamaz. Evrendeki hiçbir incelik başıboşluğun elinden çıkmaz. Böylesi uyumlu bir bedenin ve ona uygun yaratılmış bir âlemin tesadüfen meydana geldiğini söylemek, sanatın

ustasız olabileceğini iddia etmeye benzer.

Gayemiz; bize bahşedilen bu biriciklikle, gönlümüzde sevdayla, aşkla ve vuslat arzusuyla kendi kitabımıza ve ardımızdan geleceklerin satırlarına parmak uçlarımızla benzersiz izler bırakmak olmalı.

Duam odur ki, her dokunuşumuz hayra bırakılmış bir iz olsun; zira parmak uçlarımıza nakşedilen o sır, yürüdüğümüz yolun hem başına hem sonuna aynı hikmeti taşır.

AYŞEGÜL KARKIN

(27.11.2025)

DÖNGÜLERİN ÖTESİNDEKİ HAKİKAT

 

İnsan bir döngü içinde yaşar: güneş–ay, yaz–kış, gece–gündüz, doğum–ölüm… Bu döngüler arasında araştırmaya ve arayışa devam eden insan, ışığın doğasını anlamak için çalışmalar yapmış. Işığın bazen dalga, bazen parçacık gibi davrandığı görü

lmüş; bu durum “dalga–parçacık ikiliği” olarak tanımlanır.

Bilim insanlarının incelediği önemli deneylerden biri, gözlem ve ölçümün ışığın davranışını nasıl etkilediğini gösteren kuantum deneyleridir. Bu deneylerde ışığın fotonları, ölçüm yapıldığında parçacık, ölçüm yapılmadığında ise dalga deseni oluşturur. “Gecikmeli seçim” olarak bilinen deneyde ise fotonun davranışının, ölçümün ne zaman yapıldığına bağlı olarak şekillendiği görülür. Bu, bilimsel olarak fotonların “geçmişi değiştirmesi” anlamına gelmez; ancak evrenin en küçük ölçeklerde, insanın yaptığı seçime duyarlıymış gibi bir davranış sergilediği fark edilir. Ali İmran 29. Ayetten habersiz olarak deneyi inceleyen araştırmacılardan biri bu nedenle, “Evren, biz karar vermeden önce kararımızı biliyor gibi.” Demiştir. Ayette ise şöyle buyrulur: “De ki: İçinizdekini gizleseniz de açığa vursanız da Allah onu bilir. Allah’ın her şeye gücü yeter.” (Ali İmran, 29)

İnsan her gün ayağı taşa, gözü bir dala, kalbi bir duyguya takılır; Yaratan’dan bir mesaj vardır, tefekkürün kapısını aralar. Bu kapının eşiğinden geçen özgürleşir. Hayatının döngüsünde tıkanan insan ise “Kaderim buymuş, ne yapsam talihim değişmiyor.” Kalıbına hapseder kendini. Oysa şarkıda dediği gibi: “Kader diyemezsin, sen kendin ettin.”

Belki de Rabbin, seçimlerinle şekillenen bugünün üzerinden sana bir mesaj veriyordur. Yönünü ve niyetini gözden geçir; izleri, işaretleri al. Dönüşünü O’na yaptığında, hem geçmişin hem bugün için yeni ve tertemiz bir sayfanın kapısı aralanıyor olabilir mi?

Âlim ve Afüv olan Allah’a hamd olsun.

AYŞEGÜL KARKIN

(24.11.2025)