Neden Yazdım?

 

Merhabalar;

        Bu yaşıma kadar gerek eğitim aldığım kurum ve sistem aracılığı ile gerekse kendi çabalarımla merak ettiğim bir çok konuyu farklı farklı kaynaklardan okudum ve iyi kötü bazı bilgiler edindim. Bunların içinde etkisinde kaldıklarım da oldu, hiç umursamadıklarım da oldu. Ama bu yaşıma kadar okuduklarımdan çıkardığım tek bir sonuç var: Dünya var olduğu o ilk günden bu yana ki bilim adamları buna BİG BANG diyor, tarih bize her yönüyle ya yanlış anlatılmış, yada hiç anlatılmamış. Kendi içimde buna başka bir açıklama yapamıyorum.

Din, siyaset, coğrafya, ekonomi, kültür… yani hayatımızı şekillendiren her alanda var olan tarih, gerçek manada benim ve benim gibi olan milyonlarca insanın bildiği bir tarih değilmiş. Bize anlatılan tarihin “içeriği ne olursa olsun (Din, siyaset, coğrafya, ekonomi, kültür…)” bizlere kattığı tek şey her birimizin içinde farklı farklı kahramanlar oluşturmaktan öteye gidememiş oluşudur. 

Tarihi hep parçalara ayırmışız:

        * Dinler Tarihi

        * Selçuklular Tarihi

        * Ekonomi Tarihi

        * Siyaset Tarihi

        Bu liste daha da uzar. Aslında baktığımızda hepimizin içinde gereksiz bilgi kirliliği oluşmuş. Yanlış anlaşılma olmasın, bugüne kadar yapılan araştırmaların çoğu çöptür, yada araştırmacıların çoğu gereksiz işlerle uğraşmıştır demiyorum. Hepsinin ayrı ayrı emekleri var. Hepsinin yaptığı çalışmaların kendi kulvarında muazzam eserler olduğu muhakkak. Ama günümüzde bu işler öyle bir hale geldi ki, ateist yada deist bir profesör peygamberleri tarihte geçen bir medeniyetle ilişkilendirip dini zedelerken kendinin müçtehit bir din alimi olduğunu iddia etmesi bana biraz tuhaf geliyor. Başka bir profesör dinler arası diyaloğa “evet” diyebiliyor. (Kaç tane din var ki aralarında diyalog olacak. Din tektir, o da İslam dinidir.)

        İşte bu yüzden bende kibrimden ve nefsimden Allah’a sığınarak var olan ve benim ulaşabildiğim tüm belgelerle bu yazıyı kaleme aldım. Vebal onların. Gerisi Allah-u Alem.     

        Değerli kardeşlerim, bugün Allah nasip ederse inşallah sizlerle beraber önemli bir çok bilgi paylaşımı sürecine giriyoruz. Bu yolculuğumuzda, dünyanın yaratılma aşamasından kısaca bahsedip asıl konumuz olan Hz. Adem a.s.’dan günümüze kadar peygamberler tarihi ve sier ile Evliyalar tarihini inceleyeceğiz.  Biz sadece Allah’ın bizden istediği kulluk vazifelerimizi harfiyen yerine getirmekle mükellefiz. Bizler kul olarak sadece umarız. Gerisi Allah’ın takdiri. 

     Nefsimize uyup; “Bizim bunlara ne ihtiyacımız var. Biz namazımızı kılıyoruz, orucumuzu tutuyoruz, e hac’a da gittik çok şükür. Bana ne lazım bu kadar ilim” diye düşünebiliriz. Ancak zararın neresinden dönersek kardır diye düşünüyorum. Daylemi’nin Hz. Ali r.a. dan naklettiği bir hadiste peygamber efendimiz: 

---“İki günü eşit olan zarardadır.” (Aliyyulkari, bu hadise “el-Mevduatu’l-Kübra” adlı eserinde yer vermiştir. İmam Gazali - İhya, 4/335, Zeynu’l-Iraki de bu hadisin kaynağı Abdulaziz b. Ruvvad’ın rüyası olduğu belirtmiştir.(Tahricu Ahadisi’l-İhya, -İhya ile birlikte-, a.g.y) buyuruyor.

Yani bugün yaptığımız ameller dün yaptıklarımız ile fiili ve miktari olarak aynı ise zarardayız. (tabi burada bahsedilen hayırlı ameller, şer ameller değil.) Amelimizi arttırmalıyız ki Cenab-ı Allah’ a olan yakınlığımız o denli kısa olsun. Nefsimizi daha kolay terbiye edelim. Hem dünyamızı hem de ahiretimizi kurtarmış olalım. 

Tabii bu yolculuğumuzu beş ana başlık altında sürdüreceğiz inşallah: 

1. Siret-i Enbiya (Peygamberler Tarihi)

2. Siret-i Nebi (Hz.Muhammet a.s. Hayatı)

3. Tabiin Dönemi (4 Halife ve Sahabe Dönemi)

4. Tebe Tabiin Dönemi

5. Evliyalar Tarihi

Sıralamadan da anlaşılacağı gibi ilk önce Siret-i Enbiya dan yani peygamberler tarihinden başlayacağız inşallah. Tabii Peygamberler Tarihine başlamadan önce bilmemiz gereken bazı terim ve kavramlar var. Bunların başında Nübüvvet-nebi ve resul geliyor. Önümüzdeki yazımızda inşallah bu konulardan bahsederek yayınlarımıza devam edeceğiz.

YANSIMALAR

YANSIMALAR

 1)  Dilimizde tüy bitti anlattık anlatmaya çalıştık izah ettik açıkladık. Arkadaş şöyle şöyle olursa böyle böyle olur dedik. Anlatamadık. Herhangi bir dünyalık menfaat beklemeksizin "Bizim için mükafat anlaşılmaktır" düşüncesiyle bıkmadan usanmadan söyleyip durduk. Tepindik hopladık zıpladık avazımız göğe çıktı gökten aksi seda yapıp geri geldi. Dinletemedik. Şu hakikati bir türlü belletemedik: İnsan olamayan müslüman olamaz..Önce iyi insan olacaksın ki müslümanlığının inandığın değerlerin diğer insanlar nezdinde değeri kıymeti etkisi önemi olsun. Önce İyi koca iyi eş iyi anne iyi baba iyi usta iyi öğretmen iyi kasap iyi bakkal iyi sporcu iyi esnaf iyi vesaire  olacaksın ki müslümanlığının kıymeti harbiyesi  olsun. İnsanlar sana özensin seni örnek alsın. Kötü kaba sert şiddete meyilli, hanımına aile efradına şiddet gösteriyor tahammülsüz hoşgörüsüz tekfirci, kaba softa ham yobaz, gurur kibir abidesi üstelikte habis ruhlu cimri amma bu zat namazlarını kaçırmıyor orucunu aksatmıyor sünnete uygun sakallı hanımı kızları aile efradı mesture..Haccına umresine defalarca gitmiş..Falan tarikata mensup falanca zata müntesipli. Hımm.. Ben böyle birini sokakta görsem yolumu değiştiririm..Peki sokakta görünce yolumu değiştirmeyeceğim halini hatırını sorup hürmet edeceğim müsaade ederse ellerini öpeceğim kimseler kimlerdir? Dinini gösterişten 'desinler'den riyadan uzak yaşamaya çalışan sevgi dolu, paylaşımcı, cömert, ailesi ve komşularına sevgisini gösteren hoşgörülü tahammüllü gönlü geniş güler yüzlü 'Kâl ile değil Hâl ile' konuşan tarikat terbiyesini enaniyet ve kibrini yenmek için almış,İlmi ve fikri arttıkça tevazulaşmış, mezhebini ve meşrebini dinleştirmemiş şeyhini efendisini putlaştırmamış, özgürlükten korkmayan imanından ve kendinden emin, bilakis özgürlüğün ,bizatihi hakikatin görülüp anlaşılması için lazım olduğuna inanan nüktedan hoş sohbet kimseler.Gel görki zaman ahir zaman..Böylelerinin sayısı çok azaldı.Onun için yolda yürümekte zorlaştı..Kalabalıklar arasında yanlızlaşıyoruz..Allah sonumuzu hayretsin..

2) Eskiler ne güzel söylemişler: "Vusulsüzlüğümüz usulsüzlüğümüzdendir".Haksın hakikatsin gerçeksin doğrusun üstünsün güzelsin iyisin lakin üslubun metodun yolun yanlış eksik kötü çirkin kaba.O zaman sen bir hiçsin..Bağırdık çağırdık haykırdık..Böyle olmaz dedik..Şu gerçeği anlatamadık: Bu zamanın cihadı hizmeti İkna ve ispattır..Bıkmadan usanmadan anlatacaksın izah edeceksin açıklayacaksın ikna edeceksin.İnsanların zihninde oluşan şüpheleri ilim mantık ve muhakeme yolu ile izal ve imha edeceksin.İlmi ve fikri üslubu hiç bir zaman elden bırakmayacaksın.Şiddetle cebirle zorlamayla tahakkümle ezmekle belki geçici bir güç  kuvvet elde edersin lakin ahirin sonun berbat olur..En fazla zararıda inandığın ve savunduğun değerler görür.Sen gel zor meşakkatli fakat doğru olan yolu seç.Sabırla koruk üzüm olur..Merak etme bugün binbir meşakkatle attığın tohumlar yarın birer birer yeşerir..Ortalık gül olur gülistan olur..Sen "Tohum saç bitmezse toprak utansın!"..

3 ) Yapılan bir araştırmaya göre dünyada 2,2 milyar Hristiyan (yüzde 32), 1,6 milyar Müslüman (yüzde 23), 1 milyar Hindu (yüzde 15), 500 milyon Budist (yüzde 7) ve 14 milyon Yahudi (yüzde 0,2) yaşıyormuş. Bunlara ek olarak Afrika, Amerika, Asya ve Avustralya'da geleneksel dinlere inanan 400 milyon kişi (yüzde 6) varmış.58 milyon kişi (yüzde 1) ise Jainizm, Sihizm, Şintoizm, Taoizm, Tenrikyo ve Zerdüştlük gibi diğer dünya dinlerine inanıyormuş.Dinsiz ateist  yani herhangi bir dini gruba ait olmayanların sayısı ise 1,1 milyar (yüzde 16) imiş. Dinsizler, Hristiyanlar ve Müslümanların ardından en büyük üçüncü grubu oluşturuyormuş.Yani bir başka ifadeyle dünyadaki her yüz kişiden sadece 23'ü müslümanmış.Her nedense bu araştırma bana Üstad Necip Fazıl'ın yıllar önce 'Büyük Doğu' dergisinde dönemin Türk matbuat ve sanat çevrelerine yönelik yaptığı "Allah'a inananıyor musunuz?" anketini hatırlattı.O soruya 'Aydın' camiamızın kahir ekseriyeti  'Evet' demekle birlikte Zekeriya Sertel gibi bir kaç 'Okumuş yazmışımız' da 'Hayır' demişlerdi.Neyse biz esas mevzuumuza gelelim.Yukarıda rakamlarla gösterdiğim tablo karşısında iyimser mi olmak lazım yoksa kötümser mi olmak lazım? İslam dünyasının hali pürmelalini gördükçe maalesef iyimser olamayacağım..Dünyanın geride kalan yüzde 77'sinin  İslam dairesi içerisine girmeleri için örnek olacak bir islam ülkesi var mı?  Neden Suriyeli müslüman kardeşlerimiz 'İnsanca' yaşayabilmek için batıya göç ediyor bu uğurda ölümü denizlerde boğulmayı göze alıyorlar..Bunca ilim fikir imkan ile neden örnek olamıyoruz? Eksiğimiz kusurumuz kabahatimiz ne? Nerede yanlış yaptık ve hala yapmaya devam ediyoruz? Hep kusuru kabahati başkalarındamı arayacağız? Sorular sorular sorular..Neyse daha fazla sormaya devam etmeyeyim yoksa işin ucu bizede değecek...

4)  Türkiye'nin aklı başında fikri yerinde düşünen okuyan sorgulayan 'Türkiye'den dünyaya değil Dünya'dan Türkiye'ye bakabilen' mantık muhakeme ve analiz yeteneği olan vasıflı kültürlü insanlara ihtiyacı var.Peki böyleleri kendiliğinden mi yetişir yoksa esaslı ve sabırlı bir eğitimin mahsulümüdürler? Dünyanın her modern üstün çağdaş güçlü medeni özgür ülkelerinde büyük adamlar sistemli bir çalışmanın köklü bir eğitimin mahsulü olarak yetişirler.Bizde ise büyük adam olağanüstü şartların tesadüflerin eseridir.Büyük güçlü köklü medeni ülkelerde bir fikrin adamı değil nesli yetişir.O nesil toplumu ileri götürür geliştirir eğitir ve gelecek nesilleri geleceğe göre yetiştirir.Bizde ise bir fikrin nesli değil adamı yetiştiği için halk millet fikrin peşinden değil adamın peşinden gider.Onun için modernleşmemiz özgürleşmemiz kalkınmamız çağdaşlaşmamız tek adamlara bağlıdır.Nesil yetiştirmekle adam yetiştirmek arasındaki farkı anlamak mı istiyorsun? Bir ortadoğuya bir de batıya bak..Bir japon milleti ile birde bize bak..Gayet iyi anlarsın.

                                                                                                                

27/05/2016

Çok Yakında

     Dervişe sormuşlar

---"Bu dünyada insanın başına gelebilecek en güzel nasip nedir."

    Derviş cevap vermiş

---"Herkesin bir şeyler anlatmak istediği su yalan dünyada seni dinlemek isteyen birine rastlamaktır."

     Çok yakında "peygamberler tarihi" ile birlikte olmak ümidi ile

İstemsiz Vazgeçişler

Hayatımızın her evresi bir dönüm noktası niteliğindedir. Başlangıçlar kadar vedalarda bilinçsel tarihimizin hazinesinde saklı kalacaktır. Duygusal belleğimizin hafızası tüm yaşanmışlıklarımızı muhafaza edecek ve gün gün, an an, vakti saati geldiğinde bize servis edecektir. Hayat devam ediyor hiç şüphesiz. Başlayan her yolculuk, atılan her adım, söylenen her söz, yapılan her eylem, verilen her karar öyle kendiliğinden bitip tükenmemektedir. Belki de değişim göstermektedir sadece. Başlangıçlar olmadan hiçbir şey başlamamakta ve uğurlanmamaktadır. Sonlara gidebilmek ve uğurlanmak için dahi merhabalar, karşılamalar, beraberlikler ve yaşanmışlıklar şart olduğu kadar kıymetlidirler de...

Bazen şartların kovalaması kimi zaman da ümitlerin yok olmasıdır vazgeçişleri hazırlayan. Gün olur ölümüne mücadele verdiğiniz her ne var ise yön değiştirebilir. İnsan, gelişen şartlar karşısında kendisini de değiştiren bir varlıktır. Siyasi, ticari, idari veya duygusal anlamdaki beklentiler karşılık bulmadığında büyük bir kırgınlık yaşarsınız. Haksızlığa uğradığınız olur. Sözler yerine gelmez. Koca koca insanların, aklı başında tecrübelerin ya da mevki sahiplerinin yeminlerle verdiği sözleri yerine getirmediklerine şahit olursunuz. Duygu adına sözlerinden cayanlara ve vefasızlık edenlere rastlarsınız. Bütün bunlar insanoğluna karşı güveninizi aşındırır. Kalbî bir kırgınlıkla birlikte amentünüzde değişiklik meydana gelir. Onlar için bir anlam ifade etmese de insanlara karşı inancınız yara alır.  

Köprülerin altından nice sular akmıştır. Her yaşanmışlık bedeli ödenerek size iyi kötü tecrübeler kazandırmıştır. Hak hukuk tanımazlık ve binbir surat insanların maskeli yüzleri ve itici riyakarlıkları karşısında insan adına kırılırsınız. Umutlarınız yara alır ahlaki erozyon karşısında. Gözünüzün içine baka baka yalan söyleyenlere kerhen evet dersiniz. Yalancılıklarına inanmış gibi yaparsınız. Artık güven iklimi bozuktur. Vefa seyahate çıkmıştır. Sadakat tatildedir. Sözlerin sahteliği, bol keseden atmasyonlar kendilerine normal gelmeye başlar. Bıyık altından gülersiniz insanların gözünüzün içine baka baka söyledikleri yalanlara ‘evet’ der gibi yaparken. Çiğ süt meselesinden helal lokmaya kadar gider işin sonu. O yüzden fazlaca kurcalamazsınız gerisini. Masum ebeveynlerin hakkına girmemek için!  

Öyle ya, vakit ahir zamandır. Aramadığınız kadar dejenere, seküler bir güvensizlik var. Alabildiğine bencil, acımasız, menfaat düşkünü, fiili ve sözlü saygısızlık, her türlü fütursuzluk ve ahlaken yanlışların normalleşmesi karşısında çaresiz kalırsınız. Gönlünüz razı olmasa da mâni olamazsınız insanların kendisini ve etrafını değersizleştirmesi karşısında. Böylesi hallerde istemeden sessizliğe bürünmeniz ve suskunlaşmanız bir kabulleniş gibi görünse de bir bakıma vazgeçiştir aslında. Bıkkın bir usancın kıskacında olumsuzluklarla mücadele etmek istemezsiniz. Çünkü ‘Saman pazarında inci satmak’ bir heba anlamı taşır. Kadir kıymet bilmeyene gül ikram edilmez. Böyle durumlarda atalarımızın “Su testisi su yolunda kırılır.” kuralı bir miktar teselliniz olur. 

Olumsuzlukların sayısındaki artış yaşınızın da ilerlediğini yüzünüze çarpmaktadır. Nice emekler ve ne denli çabaların heba oluşuna tanıklık ettiren dünya, güven iklimine de nem düşürmüştür. Yiğitliğe değen gam, kaybedişler karşısında “Değmezmiş!” dedirtir size. Uğradığınız haksızlıklar karşısında savunma ihtiyacı hissetmeyecek kadar eminsinizdir kendinizden. Vazgeçersiniz insan odaklı her şeyden. Sağlıksız iletişimler, saygısız üsluplar, bozuk ölçüler, patolojik vakalar, çiğnenen sözler, harcanan duygular ve değersizleştiren her ne varsa uzaklaşırken tüm bunlardan kendi sakinliğinize çekilirsiniz. Faydasız kalabalıklar, sürü psikolojisi, çarpık davranışlı insanlar ve hak gaspına girdiği halde vicdanı titremeyenler vakit kaybıdır artık bir saatten sonra. Sessizliğin gür sesiyle konuşursunuz anlamasını bilenlerle. Anlamak isteyenlere ne demeli mi dediniz? 

Bazı helalleşmeleri ahiret yurduna bırakarak, tenezzülsüz bir umursamazlıkla  suskun bir veda yaparsınız vazgeçişler eşliğinde…

Perakendede Müşteriyi Karşılama

 

Müşteri karşılamak ve uğurlamak, hangi alanda hizmet verilirse versin bütün işletmelerde verilen hizmetin kalitesini ortaya koyan en önemli göstergelerden biridir. Müşteriyi doğru bir şekilde karşılayıp uğurlama ne kadar kaliteli olursa müşteri memnuniyeti de o ölçüde artacaktır. Bu yazımızda bu kadar hassas bir konuda nelere dikkat etmeliyiz üstünde duracağız.

Öncelikle mağazanıza gelen müşterilerinizi, mutlaka fark etmeli ve onu fark ettiğinizi ona hissettirmelisiniz. Bu, hafif bir baş hareketiyle, bir gülümsemeyle ya da bir karşılama sözcüğü ile olabilir. Böylelikle müşteri, varlığı kabul edildiği için rahatlayacak ve alışverişe daha yakın olacaktır.Böyle yapmadığınız zaman, büyük olasılıkla kendisiyle ilgilenilmeyen müşteri, mağazayı terk edecek ve satış yapma olanağınız ortadan kalkacaktır.

 
Müşteriyi karşılarken karşılama sözcüklerini iyi seçmeli ; Hoşgeldiniz efendim, İyi günler efendim hoşgeldiniz,İyi akşamlar efendim, Günaydın efendim, gibi cümleler kurmalıyız. Hatta müşteriden gelen hareket üzerine karşılarken ve uğurlarken tokalaşabiliriz. Tanıdık müşterilere yaşı fark etmeksizin …hanım ve …bey diyerek ismiyle hitap edebiliriz. Bu onlara samimiyet oluşturup kendini rahat hissetmesini sağlatacaktır.

Mağazamıza gelen müşteriyi karşılarken şu cümleleri kullanmamakta fayda var.
Nasıl yardımcı olabilirim?
Nasıl bir şey bakmıştınız?
Nasıl bir şey düşünürsünüz?
Nasılsınız, iyi misiniz? (doğrudan)
Ne bakmıştınız?
Neye bakmıştınız?
Buyrun,
Ne istemiştiniz?
Ne istersiniz?
Ne aramıştınız?
Yardımcı olabilir miyim?
Uzun zamandır nerelerdesiniz?

Çünkü bu tarz karşılamalar geri bildirimlerinde iletişimi kesecek sonuçlar doğurabilir.
Örneğin ;
-Neye bakmıştınız?
-Sanane
..ya da
-Bakıyorum öyle

Yukarıdaki örnekte olduğu gibi müşteri size verdiği cevapla dialoğu kesip sizden rahatsız olabilir. Çünkü bu sorular kapalı sorulardır. Kapalı sorular müşterinin alışveriş yapıp yapmayacağını bilmek adına yaptığımız planlamadır da diye biliriz.Araştırmalar bize, müşterileri planlı alışveriş yapanlar ya da plansız alışveriş yapanlar diye sınıflayamayacağımızı, plansız alışverişin bir gerçek olduğunu ve her an olabileceğini gösteriyor. Bu nedenle iyi satıcılar olarak yapmanız gereken; mağazadan içeri giren müşterinin alışveriş yapmayı planlayıp planlamadığını anlamaktan çok, onun gereksinimlerini ortaya çıkarmaktır. Ortaya çıkarttığınız bu gereksinimler müşterinin önceden planladığı ya da planlamadığı bir şey olabilir. Önemli olan gereksinimleri anlamak ve ona uygun ürün sunabilmektir. Yani iyi bir karşılama akabinde iyi bir iletişimi getirip satışla sonuçlandırabilir.

Karşılamada müşterinin ihtiyacını anlamaya yönelik soru örnekleri şöyle olabilir; örneğin müşteri ceket reyonunda ise ,kaç yaş için arıyorsunuz? spor bir ceket mi düşünürsünüz yoksa klasik mi? nerede giymeyi düşünüyorsunuz? Yada müşteri buzdolabı bakıyorsa ,enerji tasarruflu modellerde var efendim ! gibi. Yemek takımlarıyla ilgilendiğini düşündüğünüz bir müşteriye ise giriş cümlesi olarak ,yemek takımını günlük mü, davet için mi düşünüyorsunuz? gibi sorularla karşılayabilirsiniz.

 
Müşteri karşılanırken kesinlikle size hayır cevabını verebileceği sorular sormamalıyız. Bu sayede iletişimi başlatmış ve müşteriye hizmet etmek istediğinizi ortaya koymuş olursunuz.
Şüphesizki müşteriyi iyi karşılamak ve iyi uğurlamak firma ve bizim için kalıcı müşteri portföyüne ulaşmamızı sağlayacak büyük bir etkendir. Güçlü iletişimler dileğimle.

Kalbim Kimin

                             

Ebrehe ve ordusu; kocaa koca filler, önüne çıkanı eze eze devasa bir güç ile geliyorlarmış Kabe’ye doğru. Öyle ki onların geldiğini duyan herkes korkudan kaçmaya, bulunduğu yeri terk etmeye başlıyormuş. hem gelenlerin haşmeti ile hem kaçanların tantanası ile daha da devleşen endişe daha ordular gelmeden büyük bir kaos yaratıyormuş.

Haber Kabe'ye Peygamber Efendimizin dedesi Abdulmuttalib'e kadar ulaşmış.

Kabe'nin anahtarı ondaymış çünkü. Sulh yolu ile halletmek istemiş önce Abdulmuttalib, vazgeçirmek geri döndürmek istemiş ancak Ebrehe öylesine azgın, öylesine savaş yanlısıymış ki önüne çıkan her şeyi ezip geçebileceğine inanıyormuş.

Abdulmuttalib 'o halde ben develerimi alır çıkarım' demiş

Ebrehe şaşırmış 'Kabe için karşımda durmayacak mısın, yalvarmayacak mısın?'

demiş ki Abdulmuttalib 'Kabe'nin sahibi gerekeni yapacaktır. Benim O'na olan imanım tam!'

Biz bunları neden öğreniyoruz?

Gidip Kabe'yi mi koruyacağız taşla tüfekle? 

Belki fiili olarak Kabe ile değil ama Kalbimiz ile imtihan olacağız.

Kalbimize Ebrehenin orduları gibi saldıracak vesveseler, kibir, kıskançlık, cimrilik, hasetlik biz onlarla savaşacağız. Kendimizi bir bütün olarak cennette konumlandırmanın peşine düşmektense belki, önce sorumlusu olduğumuz tekamül yolculuğumuzdaki evreleri tamamlamaya gayret edeceğiz. Biz tane tane kendimizi düzeltirsek Allah'ın da Kalbimizi ve ruhumuzu bir bütün olarak koruyacağına iman edeceğiz. 

Nasıl ki Ebrehe ve ordusu Kabe’ye doğru gelirken peygamberimizin dedesi ben kendi develerime sahip çıkayım Kabe’nin sahibi Kabe’sine nasıl olsa sahip çıkar dedi. E Kabe Allah’ın evi de Kalp  Allah’ın evi değil mi? O halde biz kendi hareketlerimize dikkat edeceğiz, elimizi dilimizi koruyacağız,   Allah bizi zaten  koruyacaktır. Kabe’yi nasıl yıktırmadı ise bizi de ziyan etmeyecektir. Öyleyse yaşadığımız şeylerin hiç biri Allah'tan daha güçlü değil bu yüzden hiç biri beni yok edemeyecektir. Her ne olursa olsun Allah’a yüzünü dönen daima galip gelir. Nasıl Allah Kabe için kuşları fillere galip getirdi senin için de mucizeler olup durur.

 Korunduğumuz için farkında değiliz sadece nasıl mucizelerle korunduğumuzun. Korunmayı sadece iyi şeylerin başımıza gelmesi olarak düşünürsek içinden çıkılmaz bir sarmala düşeriz elbette. Oysa bazen yolumuza çıkan küçük bir engel bizi bir felakete ilerlemekten alıkoyuyor olabilir. Ya da kırılan bir dal koca bir ağacın kesilmesine sebep olacak bir sonu engelliyordur. Biz bilmeyiz Allah muhakkak bilir. biz sadece bilmeliyiz ki Allah'a yüzünü dönen O'nun nuru ile aydınlanır.  

Eylemsel Düşünce (Yönetim)

                                     

İslam alimlerimiz derki "Kendi nefsini yönetemeyen başkalarını yönetemez". İşte bu islamın yöneticilere koyduğu ilk desturdur. Yaptım oldu tarzındaki yönetim şekilleri hiçbir zaman devamlı olamamıştır ve kendisi de hayır ile yad olmamıştır. Yönetim şeklinin ismi her ne olursa olsun bu böyledir.

Yönetim halk için vardır. Kibriya'dan sıyrılmış bir benlikle bütün kurum ve kuruluşlarıyla halka hizmet eder. Bütün bu kurum ve kuruluşlar da da kibriya ya da diğer nefs hastalıklarının bulunmaması gerekir. Çünkü devlet insan , devlete bağlı olan diğer her şey ise organlardır ve bir organdaki hastalık diğer organları da etkiler.

Halkın emrine sunulan bir yapı halkın rızası olmadan yapılabilir mi? Burada mesele halkın pek tabiî olarak çoğunluğu dur. Bu çoğunluğa yapılan hizmet diğer kesimi rahatsız ediyorsa toplum olma bilincinde bir sıkıntı var demektir. Devlet yönetiminin kibrinden bahsederken fertler kendi kibriyalarını da yapıcı eleştirmelidir. Yoksa toplum toplum olmaktan çıkar. Bakınız Ulu Cami ortasındaki havuzun yapım hikayelerinden biri kısaca şöyledir.

Cami arazisi alınır ancak bir vatandaş satmak istemez. Konu sultana kadar gider ve sonunda vatandaş orada namaz kılınmaması şartıyla araziyi verebileceğini söyler. Tabi burada vatandaştan orayı alabilmek için devlet her yolu denemiştir. Peki sonuç ;hala mimarların yapımına kafa yorarak üzerinde tartıştığı muhteşem bir yapı. Ve yönetimsel olarak dahiyane bir fikirle topluma fert fert dokunma güruhu. Orada namaz kılınmaz ama abdest alınır.

Ayrıca birde su hikayeye bakiniz; Selimiye Cami'nin yapımının bittiği sabah Mimar Sinan, bütün ustalarını, isçilerini, ırgatlarını avluda topladı. Hepsi de elbirliğiyle gerçekleştirdikleri yapıyı övünçle seyre koyuldular. O sırada, oradan, mahallenin çocuklarından biri geçiyordu. Birçok adamın meraklı meraklı camiye baktığını görünce, o da onlar gibi ellerini arkasına bağlayıp durdu. Aynı yerde bakmaya başladı. Çocuğu gören Sinan, yanına yaklaştı.
E, sen ne dersin bakalım küçük ,diye sordu.
Camimizi nasıl
buldun, güzel olmuş mu?

Çocuk, gözlerini kısarak baktığı minareyi parmağı ile gösterdi
Bak, o minare eğri olmuş dede , dedi Sinan’a.

O ana kadar sesi çıkmayan bütün ustalarla isçiler, Nasıl olur, parmak kadar çocuk nereden bilirmiş ,diye homurdanmaya başladılar. Sinan, elini kaldırarak, konuşanları susturdu.

Ustalar, çocuk doğru söyledi , dedi koca Sinan.

Hepsi Sinan’ın yüzüne şaşkınlıkla bakıyordu.
Sinan aldırmadı. Kalfalardan birini yanına çağırdı. Kalfaya, palanganın kalın ipi alıp çocuğun gösterdiği minareye çıkmasını söyledi. İpin ucunu şerefenin üstünden minareye sıkıca bağlattı. Ucunun aşağı sarkıtmasını istedi. İpin ucu aşağı ulaşınca adamlarına tutturdu.

Simdi var gücünüzle ipe asılın, dedi.

Adamlar, bir anlam veremedikleri bu isi Sinan’ın buyruğu ile yaptılar. Sinan, adamları ipe asılırken küçük çocuğun saclarını okşayarak sordu:
Nasıl küçük? Minarenin eğriliği düzeldi mi dersin?

Çocuk, dikkatle minareye bakıyordu. Adamlar, var güçleriyle ipe asılıyordu. Neden sonra çocuk,
Tamam, simdi düzeldi, dedi.
Sinan, adamlarına ipi bırakmalarını söyledi. Çocuk minarenin düzeldiğinden emin olarak yanlarından
uzaklaştı. Çocuk gider gitmez kalfalarla ustalar Sinan’ın çevresini aldılar. Yaşlı mimara biraz da kızmışlardı.

Bu nasıl istir? diye sordular.
Minarenin dümdüz olduğunu bizim kadar siz de biliyorsunuz. Kendi elinizle ölçüp biçtiğiniz minareyi ne diye iple çektirdiniz bize? Böyle gülünç bir şey görmedik şimdiye dek. Ak sakallı koskoca bir mimar bir çocuğun sözüne uyar mi hiç?
Sinan, gülümseyerek, baktı yüzlerine.

Minarenin doğru olduğundan ben de eminim. İple çekilerek düzeltilemeyeceğini ben de biliyorum. Ama bir çocuğun gözünde bile, Selimiye’nin özürlü sanılmasını istemem. Onun için yaptım bunu. Bundan böyle hiç kimse Selimiye’nin herhangi bir özrü olduğunu söyleyemeyecektir. Yüzyıllar boyunca eksiksiz bir yapı olarak anılacaktır.

Ustalar o zaman, Sinan’a hak verdiler. Bu bilgece davranışını yasadıkları sürece, unutmayacaklarını söyleyerek saygıyla elini öpüp kucaklaştılar. Ve hep birlikte oradan uzaklaştılar.

O nasıl bir sabır ve güven duygusudur. Gelin bir düşünün. Ve bunun sonunda Hangi devirde olursa olsun Bu denli ferde dokunabilme kaygısı olan bir yönetimin içerde ya da dışarıda olan vatandaşlarının hakları için ne denli çalıştığını düşünün.

İşte hangi adı bilmem ne olan demokrasilere bile söz söyletemeyecek, en çocukça ve en cahilce muhalefetlere bile dokunup zekice yönetebilecek bir yönetim anlayışı imkansız değildir. Daha önce yaptık, yine yapabiliriz.

22 Temmuz 2013

Müşteride İlk İzlenimi Oluşturan Etkenler

Hepimizin bildiği gibi insanların iletişiminde ilk izlenimin önemi büyüktür. Mağazanıza gelen müşterilerde ilk izlenimi genelde oluşturan etken mağaza dış görünüşü ve personeldir. Mağazanızın teşhiri ne kadar göz alıcı, dış görünüşü de ne kadar temiz ve düzenli olursa müşterilere o kadar çekicilik ve güven sağlar. Mağazanıza gelen müşterilerin ilk izlenimlerine neden olan bir diğer hususta personelinizin mağaza içindeki durumudur. Çünkü bir müşteri ilk başta kendine yardımcı olacak bir personel arar.

Peki reyonda müşteri yokken personelleriniz neler yapmalı?

• Yaka kartlarının yerinde ve düzgün olduğunu kontrol etmeli. Yaka kartı müşterinin personelinize yaklaşımında seviyeli bir samimiyet oluşturacaktır.
• Ürünlerin (özellikle yeni gelen ürünlerin) kullanma kılavuzunu, dokusunu, kumaşını, cinsini, içeriğini ve yıkama-bakım talimatlarını kontrol ederek çalışmalı. Bu sayede müşteriye servis verirken ürün bilgisi konusunda zorlanmayacaktır.
• Mağazada reyon ve kasa noktasının temizliği ve düzeniyle ilgilenmeli. Böylelikle dağınıklıktan doğan sorunların çözümünü sağlamış olacaktır.
• Fiyat konusunda bilgisizlik müşteriye güvensizlik sağlar. Bu nedenle ürün barkodlarını kontrol etmeli fiyat etiketsiz-barkodsuz ürün bulundurmamalı.
• Ürünlerin alarm eksiklerini kontrol etmeli. Alarmlı ürünlerin alarmlarının ürünün doğru yerinde takılı olup olmadığına bakmalı.
• Eksik ürünleri tespit edip, depodan çıkarmalı. Yeni gelen ürünleri ise reyona yerleştirmeli.
Reyonda müşteri yokken personelleriniz neler yapmamalı birde bunlara bakalım.
• İş dışı grup oluşturarak, özel sohbetler yapmamalı.
• Birbirine el şakası yapmamalı
• Birbiriyle aşırı samimi şekilde konuşarak hoş olmayan diyaloglarda bulunmamalı.
• Dalıp sabit bir yere bakmamalı.
• Yöneticisine bilgi vermeden ortadan kaybolmamalı.
• Özellikle kasa noktasını terk etmemeli.
• Sabit bir şekilde durmamalı.
• Yöneticisinin bilgisi dışında ürün denememeli yada üründe oynamalar yapmamalı.
• Ayna karşısında kendini izleyerek vakit geçirmemeli.
• Reyonda yemek yiyip içmemeli.
• Kesinlikle Sakız çiğnememeli.
• Kollar bağlı, standa yada başka bir yere dayalı şekilde durmamalı.
• Eller cepte dolaşmamalı.
• Mağaza içerisinde yüksek sesle, bağırarak konuşmamalı.

Voltaire’in dediği gibi ; Çalışmak bizi şu üç beladan kurtarır; can sıkıntısı, kötü alışkanlıklar ve yoksulluk. Onun için tüm bu yöntemler kişinin boş vaktini
en uygun şekilde değerlendirebileceği yöntemlerdir denilebilir. Müşteri mağazamızda olsun olmasın bu maddeler bizimde ilk karşılaştığımızda tepki gösterebileceğimiz durumlardır. Unutmamalıyız ki; iyi bir satış iyi bir iletişimle gerçekleşir ve ilk izlenimlerde iyi bir iletişimi ciddi oranda etkiler.

Sözden Hal Diline

İnsanın yüreği en mahrem hazinesidir. Kelimeler dile gelir ancak gönlün derinliklerine yalnızca halin dili erişir. Söz, zihni ikna eder; hâl ise kalbi fetheder. Her insan kelama aşinadır. Fakat hâlin lisanını çözebilenler nadir bulunur. Bu yüzden söz, dost meclislerinde paylaşılır. Gönül ise, sırra ortak olabileceklere emanet edilir.

Dilin hükmü sınırlıdır. İnsan ne kadar güzel konuşursa konuşsun, kalpten geçmeyen bir söz, kuru yaprak gibi savrulur. Yunus Emre’nin de söylediği gibi;

"Söz ola kese savaşı, söz ola kestire başı." Yerinde ve kıvamında söylendiğinde yaraya merhem olur. Yanlış bir ağızdan dökülürse zehir gibi sızar. Söz, bir kapıdır. İnsan sözünü birine teslim edebilir.  Ama hâl böyle midir? Hâl, sessizdir. Gözlerde biriken yaşta, zamanla çatlayan ellerde, sırtında hayat yükünü taşıyan bir bakışta dile gelir. O kapının ardında yatan derinlik, hâlle açığa çıkar. Allah dostları boşuna söylememiş; “Sükût, hikmetin başıdır." diye. Zira hâl, lafzın sığ sularında değil, sükûtun derin deryasında kendini gösterir.

Gönül, öyle rastgele birilerine emanet edilmez. Anlaşıldığını hissettiği yere varır. Diliyle seni teselli eden çoktur, ama hâliyle yarana merhem süren azdır. Yolda yorgun düşene, halden anlayan bir çift göz yeter. Derdi kelimeyle anlatan değil, gözlerin buğusundan okuyan dost az bulunur. İşte bu noktada insan, kalbini taşıyacak elleri seçer. Çünkü bir gönlü anlamak, yükünü taşımakla mümkündür. Ve yük, dile gelmeyen sızıların sessizce taşınmasıdır. Halden anlayan insan, toprağa düşen yağmur gibidir. Gözükmez ama gıdadır. Anlatılmaz ama hissedilir. Böyle insanlar, suskunluğun kaç harf olduğunu iyi bilir. Bir sözle teselli edenler gelir geçer. Ama gönlünü bir hâl ile saranlar, ömür boyunca hatıradır. Çünkü onlar, sözleriyle değil varlıklarıyla konuşur. Bir dostun sıcak bakışı, bazen bin cümleden daha fazla merhem olur yaraya. 

Bu yüzden olmalı ki, Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Mümin, müminin aynasıdır." Ayna, neyi görüyorsa onu yansıtır. Halden anlayan dost da gönlünün yükünü sırtında taşır. Gözlerinin içine baktığında, sana seni anlatır. Kimi insan gözlerin içine bakar, sadece göz rengini görür. Kimi ise gözlerin ardında saklı çırpınışları fark eder. İşte bu yüzden, her sır herkese teslim edilmez diyoruz. Gönül, dilin süslediğine değil, halin taşıdığına emanet edilir. Söz kulağa ulaşsa da hâl kalbe değer. Kulağa değen unutulur, kalbe dokunan kalıcı olur... 

Bu yüzden dostum, hayat yolunda gönlünü kime emanet ettiğine dikkat et. Çünkü gönül, bir kez kırıldığında ne söz merhem olur ne de zaman. Öyleyse sen, sözden öteye geç. Gönlünü, halinden anlayan dostlara bırak. Unutma! Söz, ağzın içindedir.  Hâl ise yüreğin derinliğinde ve davranışın temsilinde... Ve gönül, yalnızca hak edene emanettir.

İman ve Sevgi

 

İnsan ruhunun derinliklerinde birbirini besleyen ve tamamlayan iki kavramdır sevgi ve iman. Biri olmadan diğeri eksik, biri sönük kaldığında diğeri de güçsüzleşen bir ilişki içindedirler. Sevginin kaynağını anlamak, imanın özüne inmek demektir.  İmanın hakikatini kavramak ise sevgiyi en saf ve yüce hâline ulaştırır.

Kalbe iman tohumlarının ekilmesi, ancak sevgiyle filizlenebilir. Bu yönüyle sevgi kişinin; Rabbine, yaratılmışlara ve hakikate yönelmesinin en güçlü vesilesidir. O yalnızca bir duygu değil, aynı zamanda bir kulluk bilincidir. Teslimiyetle birleşirse imanı güçlendirir. Amentünün kemale ermesindeki rolü oldukça önemlidir. Bu hakikat, duygusal bağın ötesinde, Allah’a ve Resûlü’ne duyulan muhabbetin insanın iç dünyasını şekillendiren en güçlü etken olduğunu gösterir.

Sevgi olmadan iman, kuru bir bilgiye, soğuk bir itikada dönüşebilir. Sadece şekilsel ibadetlerle, ruhsuz bir teslimiyetle yaşanan iman hayatı, insanı beklenen düzeyde ne yüceltebilir ne de huzura erdirebilir. İmanın özü, Allah’a olan sevgiyle ve O’nun yarattıklarına olan merhametle beslenir. İhsan kavramı da bunu destekler.  İbadetlerimizi Allah Celle Celalühü görüyormuş gibi yapmak, O’na duyulan sevgiden kaynaklanır. İnsanın ruhundaki Allah sevgisini keşfetmesi ne muhteşem bir nimet ve duygudur. Kul olmanın hazzı ile ilahi muhataplığın tatmin düzeyindeki iman ve şuur hali, şekilden kurtulup hakiki mümin olma seviyesine ulaşmanın altın anahtarı değil midir?

Peki diğer yönüyle konuya baktığımızda karşımıza ne çıkar? Yani iman olmadan sevgi nasıl bir şeydir? Bu durumda da sevgi, pusulası olmayan bir gemiye benzemez mi? Aslında pek çok insan sevgiye dair güçlü hisler besleyebilir. Birbirini çok sevdiğini de iddia edebilir. Ancak bu sevgi, Allah’ı ve O’nun hakikatini tanımadan beşerî ve nefsani ölçülerle yaşandığında, bir süre sonra çıkar ilişkisine dönecektir. Bencillik veya dünyevi arzular daha galip gelecektir. Sonuçta üzülen ve kaybeden bir taraf muhakkak olacaktır. 

Öyle ise, iman her konunun yegâne ölçüsüdür. Sevgide de denge unsurudur. Sevgiyi hak edene ve hak ettiği şekilde vermek gerektiğini bize hatırlatır. Hakiki sevgi ise, Allah’a duyulan muhabbetten doğmalıdır. O’nun rızasına uygun olarak yönlendirilmelidir. Kaynağını imani referanslardan alan bir duygu anlam kazanmış bir sevgidir. Ancak böylesi bizi mutluluğa taşıyabilir. Rol modelimiz Peygamber Efendimiz ’in örnek hayatıdır. Sevgi ve iman ilişkisinin en güzel tezahürüdür. O, Rabbine olan sevgisini; ibadetlerinde, insanlara olan yaklaşımında, eşine olan muamelesinde, yaratılmışa şefkatinde, merhametinde, ümmetine olan duyarlılığında ve ömrüne sığdırdığı hayat mücadelesinde ne güzel göstermiştir. Vesileyi inkara yeltenenlere de bir cevap niteliğinde değil midir bu örnek hayat? Velhasıl sevgi, imanın bir göstergesi, kişiyi Allah’a ve Resûlü’ne yaklaştıran en büyük vesiledir diyoruz…

Öyle ise sevginizin imanınızı besleyen bir ateş, imanınızın da sevginizi koruyan bir zırh olmasını diliyorum.