Birlik, emredilen bir duruştur; bereket onunla gelir.
İnsan, dünya düzeni içinde muhtaçlığını gidermek için bilimi ve teknolojiyi ileriye taşır; fakat ilerlerken geride bıraktıklarının farkına çoğu zaman varmaz. Üretimi, teknolojiyi ve bilimi ilerletirken; geride bıraktıklarının azımsanmayacak derecede olduğunu çoğu zaman görmez. Her yönden gelişimin önü açıkken, insan olmanın ve iyi insan kalmanın iç dünyada nasıl bir bedeli olduğu göz ardı edilir. Su akıntısının azalması gibi, yükleri birlikte kaldırma fikri de zamanla geride bırakılır. Modern yaşam, tek başına güçlü olabilmeyi empoze ederken; fıtraten kemal olmadığımızı, eksik ve muhtaç olmayı, dayanışmayı unutturur. İnsan bu hengâmenin içinde, her açıdan bereketsizlikle; mükemmeliyetçilik gibi görünmez bir baskıya mahkûm edilir. Her şeye yetebildiğini kanıtlamaya çalışan insan, nefsin enaniyet tuzağına çok kolay düşer.
Oysa yaban hayat bile bize bunu hatırlatmak için var edilmiştir. Avlanırken ve savaşırken bir olabilen aslanlar; kraliçelerini merkeze alarak birleşip tek bir beden gibi hareket eden karıncalar ya da arılar, tabiatın açık bir hakikatini gösterir. Kuşlar uzun mesafeleri uçarken aerodinamik konforlarını birlikte olmalarına borçludur. Bir bahçeye mısır, fasulye ve kabak birlikte ekildiğinde; mısır fasulyeye sırık olur, fasulye bakterileriyle toprağa besin kazandırır, kabak ise
geniş yapraklarıyla toprağı örter, nemi korur ve en yüksek verimi sağlar.
Görmezden gelmeyi seçebileceğimizi bilen Yaratan, “Hep birlikte Allah’ın ipine sımsıkı sarılın, ayrılığa düşmeyin” (Âl-i İmrân, 3/103) ayetiyle bu hakikati açıkça hatırlatır.
Birlik bir duruştur; bereketlenmek ise onun tabii neticesidir. Eksiksiz, noksansız, muhtaç olmayan bir kul yoktur. Bir tesbihin taneleri gibi birleşelim; bir olalım ki bereketlenip güçlenelim. Âlemi ve âdemi yöneten Kudret, muhtaç olmayanın yalnızca Kendisi olduğunu hatırlatır.
AYŞEGÜL KARKIN
(11.02.2026)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder